یک شعر ژاپنی نیست که ترجمه اش این نیست شعر عباس  است و ترجمه اش هم همین است که می بینید:

تنهايی درخت توی بيابان را هيچ چيز پر نمی‌کند.
تمام بادها رهگذرند
همه‌ی پرنده‌ها رهگذرند
و تمام باران‌ها ـ اگر بيايند ـ رهگذرند
درخت هست و تنهايی بزرگش
تنهايی هست و درخت. بزرگ يا کوچکش فرقی نمی‌کند

....


بخدا !!

...

بختیاری وار بخوانید لطفن :

 

ای شمال باد

ای داد ای بیو برس به حالوم

آخی

افتو مل به کمر

ای داد ای

سوده پرکه بالم

ای شمال باد ای بیو برس به دادوم

آخی

خبری سی مو بیاره

ای داد ای

تا بکنه شادوم

وولا

یکینه ایخاستم

 ای داد بی بیداد بخونه

آخی

بکنه خار زدلم

ای

ای داد

گل به جاس بنشونه

کی خلاصی ای بوم ؟

ای داد ای ز ای مات گندم

آخی ....

.....

 

بازم بختیاری وار بخونید !

باراله  سی کی  باهارونت  ایاهه

ای گل آ باوینه سی کی  اید ر آهه ؟

 

ندونم سی چی من ِ ای همه مردم

بخت مو چی شوگاره چینو سیاهه

 

ری دلم سنگینه غم دل بیقراره

روز و شو تیام اگوی اورِ باهاره

 

آخه تا کی چینو وا تِهنا بمهنوم؟

حرف مردم سی دلم چی نیشتِ خاره

 

باهار اوید با گل گندم

موتهنا با درد ِ دل مَندم

 

شو و رو دل چی نی ایناله

تا که چی لاله داغ دل دارم

 

گل بوستون تِی مُلی خاره

مَه و آستاره نید به شَوگارم

 

باهار اوید با گل گندم

موتهنا با درد ِ دل مَندم

 

شو و رو دل چی نی ایناله

تا که چی لاله داغ دل دارم

 

گل بوستون تِی مُلی خاره

مَه و آستاره نید به شََوگارم

 

 

....

 

دلم گرفته بود

ببخشید