به گاهِ از سرگيري ِ بارش بارانها

باران كه سرمي گيرد و مي بارد تمام

قطره قطره كه مي شود و با خود مي برد گرماي تنش را...

باران باران ،خيمه مي شود، همه جانش را

آنك رنجور و آرام انسان ، رنجور و آرام

مي رود و تنها مي رود و ترسي غريب در دلش

اين هراس سرد از كجاست ؟ از خنجري كه شايد  همراهان بر گُرده اش بنشانند ؟

هيچش جز اين نياموخت زندگي ، هيچ

سراسر زندگي من ، سراسر زندگي تو، جز اين چه بود

و در اين حوالي هر سلام ، خشك خواهد شد و فرو خواهد ريخت همچون ساقه ي علفي ، زرد

آرامش كه فرو خواهد ريخت ، قرار كه خواهد گريخت 

بي شك زندگي درگذر خواهد بود با لبخند تلخي بر لبانش سنگين و آرام

و مي نشيد در سكوت بر ميانه ي فرشي گستره در مركز حيات

از آنجا به راستي ، ترنم كدام آواز مي گذرد ؟

چه كس به رقص به پا خواهد خاست

چه كس پابرهنه و خيس  خواهد گذشت

گوش كن صداي پايي مي آيد ، صداي پا

فرشته ، فرشته اي در راه است