وعده گاه

كسي

كسي كه هيچ بر لبانش نمي گذرد جز سكوت

جهاني به برت شوند باز  هم او  يكي ست و تمام !

كسي كه دستانش به دستانت گره مي خورد  و هر روز رنگ مي گيرد و ديگرگونه مي شود

و روز هميشه كه بشكوفد به روشني با تو از خانه خواهد آمد و  با تو  در سخن خواهد بود به سكوت

تا بچرخد  و بچرخاني  روزها و دقيقه هايش را به درد و  سخت به دشواري

با تو مي ماند و تاب مي خورد

هم او ، من به او ايمان آورده ام

او كه هست بي كه هيچ بگويد و هيچ بخواهد

كسي باتو ، كسي با من

و آنجا كه تمام خواهد شد تلاقي رنگهاي روشن رنگين كمان

و پرنده بودن سخت و برگ گلي بودن ، سخت تر

همانجا ، به وقت آرميدن بر بلنداي تپه اي همه سبز و سبز

او ، از راه خواهد رسيد با اشتياق سوزاني در نگاهش و  زميني دوباره خواهد ساخت و آفتابي ديگر

از امروز تا هميشه سپاسگزار آستانش

باشد که باشد