این سرنوشت تو نیست

سرنوشت همه کسانی ست

که او را دوست می داشته اند

شکسته بر بی شاخه ی بی درخت بی روزنه ی کویر

رویای باران رامگر

انتظار زمستانی که

گذشت ابری شود

شاید

ورنه جزآفتاب بلند ِ سکوت

و

بیابان دورِ تنهایی

برای کسانی که دوستش داشته اند

مقدر نیست

نه

مقدرنیست

امید باژگونه گی این سرنوشت سوزان را

به شبهای بلند بی خوابیت ببر

توتنها سرنوشت خود را دیگرگون

فرو توانی ریخت

اما این

این سرنوشت تو نیست

سرنوشت همه کسانی است که

دوستش داشته اند