درناها و پنجشنبه

道をたずねたら　　　　　　　
川田絢音

道をたずねたら
聴こえない
と砂糖黍を売る男が
おおきく上体を揺すった
何処かへ行こうとして　道を訊くなどそらぞらしい
恥ずかしい思いをして
あたまから 破れ
眼もやっと脱けていくようだ
じっと動かない高層建築もそこにあるまま
海辺のさびしい湿原である
皮をかれた砂糖黍の茎が
リヤカーの上で
あと先のない白さを明滅している
蜻蛉をまね
灰をまねて漂うばかりである

در جستجوی راه

هیچ نمی شنود اکنون  

مرد نیشکر فروش 

سرو جانش  می لرزد سرد،

                                   چون بیدی در باد

به جستجوی جایی

                                  سربزیر و خاموش

اندوهی سترگ  خانه کرده در سرش

غرقه ی اشک و شرم

و چشمانش سرانجام

                       پرسان  

                              به گریزراهی

بسیار ممتد خانه هایی سر نهاده بر بلندِ آسمان  

بسیار  تا  دوردست  ادامه ی  مردابی  ساحلی

                                                    پوشیده به علفهای غربتش

ساقه های نیشکر همه پوسته هایشان خشکیده

                                                  دسته دسته بر پشت ارابه

دیری نمی گذرد که

 او

چون سوسویی لرزان و سپید

                                   انگار که بالهای سنجاقکی

چون خاکستر

 رقصان می شود در باد